08-02-10

Karrentrekkers en locomotieven, naast...

... naast coördinatoren en managers.

Het thema is al vaker aan bod gekomen: moéten we 'dure' woorden gebruiken, of kan het ook eenvoudig ? Is jargon onvermijdelijk of ... ?

In de voorbije dagen botste ik op deze twee woorden, die niet helemaal de inhoud 'coördinator' en 'manager' dekken, maar toch in de buurt zitten. Ik vind ze vooral mooi. Waarom echter? Ik heb er even over nagedacht en ik vermoed: omdat ze niet louter denotatief zijn (ze geven niet alleen de betekenis aan, verwijzen niet louter), maar metaforisch - en daardoor mooi.

Natuurlijk is er een gevaar aan metaforen: er komt meer mee dan louter de betekenis. Een metafoor kan net kracht hebben door zijn verbeeldingskracht, zoals ook poëzie, maar is ook een soort ongeleid, of halfgeleid projectiel. Met dat beeld komen namelijk geregeld andere betekenissen mee. Niet iedereen associeert bijvoorbeeld evenveel positiefs (of negatiefs) met dat beeld, als een ander. (Ik geloof dat metaforen daarom soms berucht zijn in de wereld van de logica, omdat een aantal mensen dan reageert op basis van de metafoor, en niet meer op het voorwerp ervan, de realiteit. )

Anderzijds vind ik de 'stadhuistermen' wat te gemakkelijk, wat te bombastisch. Ze maken vaker meer indruk dan nodig. Iemand die in de praktijk coördineert krijgt soms niet het aanzien van iemand die die 'kwalificatie' op zijn visitekaartje kan zetten. Mijn probleem met bepaalde modieuze Engelse termen is dat ze mist spuiten - en zelfs een heel speciaal soort mist: enerzijds verduisteren ze vaak, maar anderzijds heeft de mist ook het effect van een vergrootglas. De functie lijkt vaak indrukwekkender dan ze in wezen is.

Ze zijn trouwens nieuw. Vroeger had je voorzitters, secretarissen, medewerkers, maar nu krijgen ze veel vaker 'specialiteiten', lijkt mij. Een gevolg van een organisatiecultuur, denk ik. En een typisch gevaar daaraan lijkt mij dat het middel (organisatie) een doel wordt. Lijkt mij !!!

Nu, misschien speelt hier vooral een 'allerindividueelste emotie' mee: mijn appreciatie voor beelden (en hun frisse blik op "bekende" realiteiten), en eventueel zelfs een stuk afgunst ??? Ik hoop van niet, maar soms denk ik dat ik overreageer. Toch ben ik er behoorlijk van overtuigd dat mijn basisaanvoelen niet ongegrond is.