06-07-10

Win !

Ik 'val' of struikel nogal over de associatie 'Neem deel en win !' Ik bedoel: het intrigeert mij dat hier een imperatief gebruikt wordt, alsof het een keuze is. Ik denk dus even luidop na.

Eerste associatie: is 'Win' ingegeven door het parallellisme met 'Neem deel', wat een logische imperatief is? Ik bedoel: het is alleen logisch dat reclame aanzet - via imperatieven en andere, meer sluikse formuleringen - tot handelen, of dat minstens probeert. Maar de stap van 'Neem deel' naar 'en win' is m.i. in principe te groot. En toch valt er blijkbaar geen kat over, behalve deze kater.

Ten tweede... Plots denk ik eraan dat erachter komt: "...[en win] prachtige prijzen!" Maakt dat iets uit?

Derde (aansluitend bij de eerste): vermoedelijk kan het alleen door de associatie met het eerste "Neem deel". De combinatie van de eerste imperatief maakt de tweede aanvaardbaarder, vanuit de [onjuuiste]suggestie dat de twee met elkaar verband houden. Het enige verband volgens mij is dat je inderdaad alleen een kans maakt op winnen, als je ook speelt/ deelneemt. Want inderdaad, in ons taalgebied is ook "Speel en win" een courante combinatie. Heel zeker wil de publiciteit de suggestie oproepen dat het even simpel is als het parallellisme van twee (simpele) imperatieven naast elkaar. Het gaat hier vermoedelijk niet toevallig telkens om korte werkwoorden (eenvoudige, of zelfs simpele), in een niet-complex verband.

Ik wil nog eens nadenken over andere gelijksoortige combinaties, vooral ook in andere contexten.

O ja, ten vierde en ten slotte: ik val er vermoedelijk over omdat ik het manipulatie vind. De associatie is simpel, maar totaal ongegrond...


decoration

02-07-10

Of luistert u niet ?

Dit is een vervolg op het vorige thema: het belang van luisteren. Het is levensbelangrijk, betoogde ik, maar deze tijd praat liever.

Toevallig bots ik nu op een knipsel dat ik enige tijd geleden had uitgeknipt, uit 'DS' van 12 juni ll.. Een vraag aan Frank Vercruyssen van theater STAN luidt: 'Die verschuivende indruk van theater [als een irrelevante, onbestaande bezigdheid, zolang ze niet op tv komt] verandert jullie keuzes niet?'

Zijn antwoord daarop is (met mijn cursivering): "‘Nee. Dingen als lengte, inhoud, woord, boek: ze lijken op een oude leest geschoeid, maar ze hebben hun relevantie niet verloren. Een lang inhoudelijk gesprek met iemand: dat raakt steeds meer ondergesneeuwd. De soundbite is zo belangrijk geworden.'  Of dus: de one-liner, de boutade,, de quote, het citaat. De losse ideeën, de prikkels, de stimuli, niet de kern...

Hij ziet een evolutie in drie stappen:

(1) Vroeger kon je zeggen wat je dacht,

(2)vervolgens moest je het heel snel zeggen, en

(3) nu moeten zelfs de dingen die je denkt, heel snel zijn. Politici denken in soundbites. "

Hij stelt daartegenover: "De wereld zou minder uit de bocht gaan, mocht er wat meer geluisterd worden naar de Tsjechovs en de Gorki’s. Als je geen aandacht geeft aan dingen die een maatschappij gezond houden, zoals inhoud, het woord, de “wijzen der wereld", zoals schrijvers, lopen mensen vast.’

Ik had aan iets anders gedacht, maar toch: inhoud, het woord, wijsheid. Ze dringen pas door als ze niet geconsumeerd worden. Ze moeten verteerd worden.

Of nog: als er ruimte is. En daar zie ik een parallel met luisteren, zoals ik het in vorige log besprak... Al vind ik quotes goede openers... decoration

17:18 Gepost door JanG in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: quote, one-liner, soundbite, luisteren |  Facebook |