31-10-09

Geen Chinees, wel Latijn - en een toetje

Ik las net een column van Rik Torfs. Over kerk, de waan van de dag en Latijn.

decoration
Hij neemt het op voor het Latijn. Hij lacht allerlei bewaren weg, met ongelooflijke zinnetjes: " (...) dood genoeg om te doen nadenken". Of nog: Latijn "is cultuur, is geschiedenis, is denken, is afstand nemen, is spotten met de waan van de dag", schrijft hij. En ik volg hem: nu willen we te vaak hapklare brokken, en moet de inhoud als het ware aan de oppervlakte liggen. Wij willen directe bruikbare, consumeerbare argumenten, of kanonballen, geen ingewikkelde strategisch-tactische overwegingen -- die misschien veel zinniger zijn. Afstand nemen van de waan van de dag: akkoord. En dus ook een ander soort taal graag.

Die man kan schrijven als geen ander - al is dat misschien wat fors. Het columngenre ligt hem als geen ander. En hij hanteert niet de klassieke directe schampere stijl, maar een soort ironie, die wel, naargelang de lezer, sarcastisch of cynisch kan overkomen, lijkt mij. En in tegenstelling tot de meeste columnisten verbergt hij zich eerder, of hij poneert zijn eigen standpunten met een soort dubbelheid, dat je eigenlijk niet meer weet of hij het meent of niet.

Zo vraagt een mens zich af hoe je het moet interpreteren: als meer dan een spel? Als een optie om te kiezen en niet te kiezen? Zo houdt hij van het credo in het Latijn omdat hij dan minder moeite heeft met de inhoud, en meer schoonheid ontwaart. Interessante kwestie: wat betekent dan dat Credo ?

Ik vind het niet onzinnig, wil hier niet onmiddellijk het proces maken, maar het lijkt ambigu, eventueel hypocriet, safe, wat goedkoop. Hij 'laat zich niet pakken'. En anderzijds herken ik er iéts in: nu worden mensen veel te snel 'gepakt' op één iets. En bij een te sterke overtuiging dreigt ideologie en -ismen.

Nu tot slot twee anekdootjes:

- 'Ik voel mij gepakt': zo reageerde ooit een lichtgewichtdame (of toch zeker niet te diep of ver denkende dame) op een onverwachte opdracht van haar directeur (die voor haar zeker geen bedreiging kon vormen), in het openbaar nog wel. Hilariteit.

- Veni, vidi, vici kennen we allemaal als het devies van Julius Caesar. Dat van bijvoorbeeld Don Juan daarentegen zou kunnen luiden : 'Vidi, vici, veni' --- met dank aan Guy Deutscher in The Unfolding of Language.

11:07 Gepost door JanG in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: latijn, torfs, niet pakken, credo |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.